Ambulante Zorg in de GGZ

De Kinder- en Jeugdpsychiatrie in Nederland zijn sinds een aantal jaren gedoemd om de Zorg in te richten met sterk teruggeschroefde budgetten. Ook voor volwassenen in de Psychiatrie wordt meer en meer ingezet op begeleiding buiten de klinische sfeer. Dat scheelt gebouwen, dat scheelt begeleiding en verzorging en het helpt om de bezuinigings-wedloop te realiseren.

Ambulante Zorg komt in de plaats van Zorg in de Kliniek. In veel Nederlandse Gemeenten is er echter amper sprake van effectieve Ambulante GGZ- Zorg die de patiënt daadwerkelijk tegemoet komt en pro-actief te werk gaat. Er is evenmin vaak budgettaire prioriteit voor.

Klinische opnames zijn in de nabije toekomst moeilijk of niet te realiseren. Ligduur-verkorting en beddenafbouw, hoe treurig ook, zijn speerpunten van beleid.

De Stichting Zelfzorg heeft op deze ontwikkeling ingestoken door het formuleren van een aantal locale Zorgprojecten die GGZ-patiënten kunnen en moeten ondersteunen. Deze Ambulante Zorg Projecten worden ingevuld en gedragen door gekwalificeerde Zorgverleners uit de Psychiatrie.

Mensen met bepaalde vormen van autisme en ook andere mensen uit de GGZ-sfeer, komen in het huidige afgeroomde Zorgklimaat nauwelijks nog de deur uit. Ze raken meer en meer geïsoleerd. Ze raken vervreemd van de hen omringende wereld, sporten of bewegen nauwelijks, ze doen geen boodschappen, ze komen de deur niet meer uit en ze missen daardoor allerlei hoogst nuttige sociale contacten.

Adequate GGZ-zorg wordt belemmerd door Gemeenten die in-adequaat of zelfs a-sociaal omgaan met beschikbare budgetten vanuit Den Haag, of zich verschuilen achter diensten Sociaal Domein die alleen op kantoor-uren bereikbaar zijn en zelfs dan... nog met mate.

Een aantal van die Gemeenten is met naam en toenaam bij de Stichting bekend.

Indien u interesse heeft in het Project Ambulante Zorg, maak die interesse dan kenbaar via info@stichtingzelfzorg.nl

De Stichting Zelfzorg heeft als missie voor 2018 en volgende jaren: de begeleiding van GGZ-patiënten die intramuraal in ernstig isolement vertoeven. Het gaat om veelal jonge GGZ-patiënten die zijn vastgelopen in beschamende ambtenarij, in barokke regelgeving en in de excuus-cultuur van de moderne psychiatrie. Het zijn patiënten die niet meer kunnen worden 'vlotgetrokken', ogenschijnlijk, ook niet door bereidwillige volhardende familieleden en andere mantelzorgers. Het lot van deze vastgelopen GGZ-patiënten is dat zij heen en weer worden geslingerd tussen illusie en verdriet, samen met hun familie en hun mantelzorgers. Een 30-tal van deze vastgelopen GGZ-patiënten is bij de Stichting Zelfzorg bekend en krijgt ondersteuning van velerlei aard. Een aantal van hen zit in detentie, daar is altijd wel een aardig excuus voor te bedenken, zeker in drukke klinieken.

De Stichting Zelfzorg probeert zelfs voor zogenaamde gesloten dossiers openingen te vinden door contact te zoeken met psychiatrische inrichtingen en daarbij de-escalerende methodieken in te zetten.

Progressie is soms haalbaar en blijkt soms realiseerbaar.